روزی مردی جان خود را به خطر انداخت تا جان پسر بچه ای را که در دریا در حال غرق شدن بود نجات دهد. اوضاع آنقدر خطرناک بود که همه فکر می کردند هر دوی آنها غرق می شوند. و اگر غرق نشوند حتما در بین صخره ها تکه تکه خواهند شد. ولی آن مرد با تلاش فراوان پسر بچه را نجات داد.آن مرد خسته و زخمی پسرک را...

به نزدیک ترین صخره رساند. و خود هم از آن بالا رفت. بعد از مدتی که هر دو آرامتر شدند. پسر بچه رو به مرد کرد و گفت: «از اینکه به خاطر نجات من جان خودت را به خطر انداختی متشکرم» مرد در جواب گفت: «احتیاجی به تشکر نیست. فقط سعی کن طوری زندگی کنی که زندگیت ارزش نجات دادن را داشته باشد!»

یک زن جوان در سالن فرودگاه منتظر پروازش بود.

چون هنوز چند ساعت به پروازش باقی مانده بود ، تصمیم گرفت برای گذراندن وقت کتابی خریداری کند. او یک بسته بیسکویت نیز خرید.

او بر روی یک صندلی دسته دار نشست و در آرامش شروع به خواندن کتاب کرد.

در کنار او یک بسته بیسکویت بود و در کنارش مردی نشسته بود و داشت روزنامه می خواند.

وقتی که او نخستین بیسکویت را به دهان گذاشت ، متوجه شد که مرد هم یک بیسکویت برداشت و خورد. او خیلی عصبانی شد ولی چیزی نگفت.

پیش خود فکر کرد: «بهتر است ناراحت نشوم ، شاید اشتباه کرده باشد.»

ولی این ماجرا تکرار شد. هر بار که او یک بیسکویت برمی داشت ، آن مرد هم همین کار را می کرد. این کار او را حسابی عصبانی کرده بود ولی نمی خواست واکنش نشان دهد.

وقتی که تنها یک بیسکویت باقی مانده بود ، پیش خود فکر کرد:

«حالا ببینم این مرد بی ادب چه کار خواهد کرد؟»

مرد آخرین بیسکویت را نصف کرد و نصفش را خورد.

این دیگه خیلی پررویی می خواست!

او حسابی عصبانی شده بود.

در این هنگام بلندگوی فرودگاه اعلام کرد که زمان سوار شدن به هواپیماست. آن زن کتابش را بست ، چیزهایش را جمع و جور کرد و با نگاه تندی که به مرد انداخت از آنجا دور شد و به سمت دروازه اعلام شده رفت.

وقتی داخل هواپیما روی صندلی اش نشست ، دستش را داخل ساکش کرد تا عینکش را داخل ساکش قرار دهد و ناگهان با کمال تعجب دید که جعبه بیسکویتش آنجاست ، باز نشده و دست نخورده!

خیلی شرمنده شد!!

از خودش

بدش آمد . . .

یادش رفته بود که

بیسکویتی که خریده بود را داخل ساکش گذاشته بود.

آن مرد بیسکویتهایش را با او تقسیم کرده بود ، بدون آنکه عصبانی و برآشفته شده باشد

الهی!

نـــام تو مــا را جواز!

و مهــــــر تو ما را جهــاز!

الهی!

شنــاخت تو ما را امان!

و لطف تو مـــا را عیـــان ـ

الهی!

فضـــل تـــو ما را لوا,کنف تــــو ما را ماوی !

الهی!

ضیعفان را پناهی

قاصدان را بـــر سراهی

مومنـــــان را گواهی چه بود که افزایی و نکاهی؟

الهــــی!

چه عزیز است او که تو او را خواهی!

ور بگریزد او را در راه آریی.

طوبی آنکس را کـــه تو او رایی!

آیا که:تا از ما خــــود کرایی؟

(خوجه عبدالله انصاری)

درد را از هر طرف که بخوانی درد است

دریغ از درمان که عکسش نامرد است

****

این دو کار بر نیاید از هیچ فرد

مردی ز نامردو نامردی زمرد

****

در کوی نیکنامان مارا گذر ندادند

گر تو نمی پسندی تغییر ده قضا را

معلم ازش پرسید.: پسرم. چرا خورشید روسیاه کشیدی؟

پسر فکری کرد و گفت:(خورشید رو سیاه کشیدم تا پدرم وقتی زیر افتاب کار میکنه سیاه نشه)

دستهای پدر

پسر جواب داد:چون آن وقتها دستت نمی لرزید 

 سلامتی پرچم سه رنگ تخم مرغ دو رنگ رفیقای گل یرنگ

به سلامتی بیل!

که هرچه ‌قدر بره تو خاک، بازم برّاق‌تر می‌شه

 به سلامتی سیم خاردار!
که پشت و رو نداره

 به سلامتی اونی که بی کسه ولی ناکس نیست

به سلامت افتابگردان چون به گل آفتابگردان گفتند: چراشب ها سرت را پایین می اندازی؟ گفت :ستاره چشمک می زند،

 نمی خواهم به خورشید خیانت کنم..........

و به سلامتی میخی که هرچی توسرش زدن خم نشد.

سلامتی رفیق هایی که از پل نامردی رد نمیشن. ولی تو دریای مردانگی غرق میشن

آینده ها بزرگ جلوه می کنند ولی وقتی گذشتند می فهمیم نا چیز بودند(مترلینک)

 هیچگاه برای آغاز دیر نیست بس که به خود بگویم این بار کار ناتمام را پایان می دهم(ارد بزرگ)

 آن که به خدوند پاک و مهربان بش از دیگران امید و بیم بسته بیش از همه در خور ستایش است(بزرگمهر)

 زکات دادن روزی را می افزاید(امام باقر (ع))

ادامه مطلب را بزنید...

يك شبي مجنون نمازش را شكست

بي وضو در كوچه ليلا نشست

عشق آن شب مست مستش كرده بود

فارغ از جام شرابش كرده بود

گفت : يارب ازچه خوارم كرده اي ؟

برصليب عشق دارم كرده اي

خسته ام زين عشق دلخونم نكن

من كه مجنونم تو مجنونم نكن

مرد اين بازيچه ديگر نيستم

اين تو و ليلاي تو من نيستم

گفت : اي ديوانه ليلايت منم

در رگت پنهان و پيدايت منم

سالها با جور ليلا ساختي

من كنارت بودم و نشناختي !!!

به چه مانند کنم ... موی پریشان تو را !!!

به دل تیره ی شب .. !؟

یا به یک ابر سیاه ... که پریشان شده و ریخته بر چهره ی ماه ... !؟

به چه مانند کنم ... حالت چشمان تو را ... !؟!

به یکی نغمه ی جادویی ... !؟

به یکی اختر رخشنده به دامان سپهر ... !

یا به الماس سیاهی که بشویندش در جام شراب .. !!!

به چه مانند کنم ... سرخی لبهای تو را ... !؟!

به یکی لاله ی شاداب که بنشسته به کوه ... !

به شرابی که نمایان است از جام بلور ... !

یا به صفای گل سرخی که بخندد در باغ ... !؟

به چه مانند کنم ... خلوت آغوش تو را ... !؟

به یکی بستر گل ... !

به پرستشکده ی عشق ...

یا به خلوتگه جانها که غم از یاد برد ... !

یا به یک خرمن یاس .. که آن را همه جا باد برد ... !!!

به چه مانند کنم تو را ...

من ندانم ...

به نگاهی تو بگو ...  " به چه مانند کنم ... !؟! "

مشیری